ประวัติความเป็นมาฯ

ประวัติความเป็นมามัสยิดบ้านคลองยาง
มัสยิดบ้านคลองยาง เป็นศาสนสถานอิสลามแห่งแรกของตำบลคลองยาง อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่ ได้รับการจดทะเบียนเป็นมัสยิดอย่างถูกต้องตามกฎหมาย โดยมีทะเบียนมัสยิดเลขที่ 38 ตั้งอยู่เลขที่ 50 หมู่ที่ 2 บ้านคลองยาง ตำบลคลองยาง อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่

ในอดีต บ้านคลองยางเป็นชุมชนที่มีประชาชนชาวมุสลิมอพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานและประกอบอาชีพเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง เมื่อชุมชนขยายตัวมากขึ้น ชาวบ้านจึงมีความเห็นร่วมกันที่จะจัดสรรที่ดินส่วนหนึ่ง เนื้อที่ประมาณ 1 ไร่เศษ เพื่อก่อสร้างมัสยิดให้เป็นศูนย์กลางในการประกอบศาสนกิจ การศึกษา และการพบปะของคนในชุมชน

ด้วยความร่วมแรงร่วมใจและความศรัทธาของชาวบ้าน มัสยิดบ้านคลองยางจึงได้รับการก่อสร้างขึ้น และได้รับการจดทะเบียนเป็นมัสยิดเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2492 ณ ศาลากลางจังหวัดกระบี่ โดยใช้ทะเบียนมัสยิดเลขที่ 38 นับเป็นหมุดหมายสำคัญที่สะท้อนถึงความมั่นคงของชุมชนมุสลิมในพื้นที่ และเป็นศูนย์รวมจิตใจของประชาชนมาจนถึงปัจจุบัน

ตลอดระยะเวลากว่า 7 ทศวรรษที่ผ่านมา มัสยิดบ้านคลองยางได้ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางแห่งศรัทธา เป็นสถานที่ประกอบศาสนกิจ การจัดกิจกรรมทางศาสนา การอบรมคุณธรรม ตลอดจนการส่งเสริมความรัก ความสามัคคี และการช่วยเหลือเกื้อกูลกันภายในชุมชน อีกทั้งยังเป็นสถานที่ที่เชื่อมโยงวิถีชีวิตและวัฒนธรรมของชาวมุสลิมในตำบลคลองยางจากรุ่นสู่รุ่น

ลำดับผู้นำศาสนาประจำมัสยิด
นับตั้งแต่ก่อตั้งมัสยิด ได้มีผู้นำศาสนาที่ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความเสียสละและอุทิศตนเพื่อรับใช้ศาสนาและชุมชน ดังนี้

อีหม่ามโต๊ะปีด ใจบุญ – อีหม่ามคนแรก ผู้วางรากฐานการบริหารกิจการมัสยิด
อีหม่ามย่าปาก วิสาละ
อีหม่ามสมัน ใจบุญ
อีหม่ามเสนอ ขำเจริญ
คอเต็บ : หว้าหาบ แสล่หมัน
บีลาล : ย่าฝาก น้ำใส
อีหม่ามสมบูรณ์ วิสาละ
คอเต็บ : หว้าหาบ แสล่หมัน
บีลาล : จารึก ปาไหน
อีหม่ามสมาน ใจบุญ
คอเต็บ : กอหรี แสล่หมัน
บีลาล : จารึก ปาไหน
ปัจจุบัน มัสยิดบ้านคลองยางมี
อีหม่าม : สมาน ใจบุญ
คอเต็บ : จำรัส ศรีหมุน
บีลาล : สมพงษ์ มาดสม
คณะกรรมการมัสยิดและผู้นำศาสนาทุกรุ่นได้ร่วมกันสืบสานภารกิจในการพัฒนามัสยิดให้เป็นศูนย์กลางแห่งศรัทธาและการเรียนรู้ของชุมชน ควบคู่ไปกับการปลูกฝังคุณธรรม จริยธรรม และการดำรงชีวิตตามหลักศาสนาอิสลาม เพื่อให้มัสยิดบ้านคลองยางคงความสำคัญในฐานะศูนย์รวมจิตใจของชาวมุสลิม และเป็นมรดกอันทรงคุณค่าของชุมชนสืบไป